تفاوت ها و مزایای مواد مختلف پوشش کابل

پلی‌اتیلن (PE)
مشخصات: پلی‌اتیلن به انواع کم‌چگالی (LDPE)، متوسط‌چگالی (MDPE) و پرچگالی (HDPE) تقسیم می‌شود. این ماده مقاومت عالی در برابر دمای پایین (انعطاف‌پذیری در دمای ۶۰- درجه سانتی‌گراد)، مقاومت شیمیایی عالی، جذب آب کم و خواص عایق الکتریکی خوبی دارد. HDPE همچنین استحکام بالا و مقاومت عالی در برابر شرایط جوی دارد.
مزایا:
مناسب برای محیط‌های بیرونی، دفن شده، زیردریایی و ارتفاعات بالا، مانند کابل‌های ارتباطی، کابل‌های فیبر نوری و کابل‌های برق بادی فراساحلی.
سازگار با محیط زیست و قابل بازیافت، با حداقل تأثیر زیست‌محیطی.
MDPE و HDPE، پس از عملیات تثبیت کربن سیاه، مقاومت فوق‌العاده‌ای در برابر اشعه ماوراء بنفش دارند و برای قرار گرفتن طولانی مدت در معرض نور خورشید مناسب هستند.
محدودیت‌ها: PE تصفیه نشده قابل اشتعال است و مقاومت شعله ضعیفی دارد، بنابراین برای مکان‌های داخلی با الزامات بالای ایمنی در برابر آتش توصیه نمی‌شود.

دود کم بدون هالوژن (LSZH/LSOH)
مشخصات: مواد LSZH (دود کم بدون هالوژن) معمولاً بر پایه اولفین‌ها هستند و هیدروکسید آلومینیوم یا هیدروکسید منیزیم به عنوان بازدارنده شعله به آن‌ها اضافه می‌شود. این مواد در هنگام احتراق غلظت دود بسیار کمی تولید می‌کنند و گازهای سمی حاوی هالوژن آزاد نمی‌کنند.
مزایا:
ایمنی بالا: طراحی شده برای فضاهای پرجمعیت یا بسته، مانند متروها، تونل‌ها، مراکز داده، بیمارستان‌ها، ساختمان‌های بلند و سیستم‌های حمل و نقل عمومی.
انتشار حداقل گازهای خورنده در هنگام احتراق، کاهش آسیب ثانویه به تجهیزات و پرسنل.
مطابق با استانداردهای مدرن ایمنی ساختمان و صنعتی، و یک جایگزین ارتقاء یافته سازگار با محیط زیست برای PVC است.
محدودیت‌ها: هزینه‌های تولید بالاتر نسبت به PVC و PE، و فناوری پردازش پیچیده‌تر، که منجر به قیمت بالاتر کابل‌ها می‌شود.

پلی‌وینیل کلراید (PVC)
مشخصات: PVC یکی از پرکاربردترین مواد غلاف است که هزینه کم، انعطاف‌پذیری خوب، مقاومت در برابر اسید و قلیا و درجه‌ای از مقاومت در برابر شعله را دارد.
مزایا:
اقتصادی و کاربردی: مقرون به صرفه، پردازش آسان، مناسب برای سیم‌کشی داخلی، کابل‌های برق ولتاژ پایین و کابل‌های صنعتی عمومی.
محافظت مکانیکی خوب و عملکرد عایق، مناسب برای نصب ثابت در محیط‌های عمومی. محدودیت‌ها:
در دماهای بالا به راحتی نرم می‌شود (دمای عملیاتی طولانی مدت معمولاً از ۸۰ درجه سانتی‌گراد تجاوز نمی‌کند) و ممکن است در دماهای پایین شکننده شود.
حاوی هالوژن است و هنگام سوختن، مقدار زیادی دود غلیظ و گازهای سمی مانند کلرید هیدروژن تولید می‌کند که با استانداردهای ایمنی بالای ساختمان‌های مدرن مطابقت ندارد.
برای مکان‌هایی با الزامات سختگیرانه برای حفاظت از محیط زیست و سمیت دود مناسب نیست.